“Nederland geteisterd door noodweer!”
“800 bliksemslagen in 5 minuten”
“Weeralarm voor vrijwel alle provincies”
En ondertussen zitten 300 dappere bezoekers van het Natural Networking Festival (NNF) in Drenthe rond het kampvuur diepe gesprekken te voeren, in de huiskamertent muziek te maken, of hun workshop over verbindend leiderschap en community’s voor te bereiden.
“Gaat het noodweer ook ons treffen?”
Op het terrein staan 4 grote tenten, een stuk of 10 tipi’s en vrijwel iedereen slaapt in een eigen tent of caravan. Er liggen aardig wat electriciteitskabels op het terrein voor het restaurant, de verlichting, het aansluiten van laptops of het opladen van telefoons. Daarbij is het terrein al natter dan eigenlijk wenselijk is. We zijn al aardig gewend aan die grote douches die zo nu en dan vanuit de hemel neerstorten, maar vandaag was het zulk lekker weer. En op stormachtige taferelen zitten we niet te wachten.
Paniek???
Buienradar geeft weinig clues. Het zou langs ons heen kunnen trekken, maar we zouden er ook volop in kunnen zitten. Er ontstaan twee bewegingen. De eerste is helemaal des NNF’s; het is niet voor niets een festival voor en door allen, over netwerken, verbinden, co-creëren en samenwerken. Er ontstaat spontaan een niet gepland calamiteiten-comité. De grootste tent, die steunt op grote palen, die hard op kleine hoofdjes terecht kunnen komen, wordt preventief ontruimd en met linten afgezet. De hekken die bedoeld zijn om ongewenste auto’s te weren worden opengezet, er wordt nog eens geïnventariseerd wie EHBO hebben, wat vluchtroutes zijn en welke plekken het meest veilig zijn.
De tweede beweging is ook helemaal des NNF’s, de beweging van al die mensen die niet in het calamiteiten-comité zitten. Die ontspannen, weten dat er preventief aan hun veiligheid wordt gewerkt, en zijn alert om -mocht de hel losbreken- mee te denken, helpen en handelen. Geen paniek dus. Nog niet een vleugje.
Spannend is het wel. De eerste stortbui hebben we inmiddels gehad en de plassen op het veld zijn weer een paar centimeter dieper geworden. Maar koffie (en sterker spul…), dansen en goede gesprekken in de grote tenten zorgen voor warmte en sfeer. Eigenlijk is het wachten op een meteorologische climax.
Die komt niet. Het regent nog een paar keer stevig. Er wordt wat gebliksemd. Maar niet heftig en mooi om naar te kijken. Geen weggewaaide tenten, hooguit wat vochtig. Geen power-cut. Geen gewonden. Geen paniek.
Een anti-climax???
Nee hoor, we zaten niet alleen maar voor het spektakel te wachten op verkoolde tenten en gekneusde mensen. Maar het weer zorgde zoals altijd voor een extra verbindende factor. Voor nòg meer saamhorigheid dan wat we op NNF al gewoon zijn.
En… we waren voorbereid.
{ 5 comments… read them below or add one }
Hé wat cool! En nu weet ik eindelijk wat nnf11 is….
klinkt goed allemaal!
Ik liep terug naar de ‘vier winden’ om te dansen. Een aantal mensen stroomde de tent uit. Achter mij felle flitsen en de eerste flinke donder. Om mij heen klonk overal gejuich en voor mij zag ik de gezichten van de mensen die de regen in en het onweer tegemoet liepen. De glimlach op alle gezichten die ik op dat moment kon zien veranderde op slag in een hele brede grijns.
Mooi geschreven, weerspiegelt helemaal mijn veilige gevoel in de “huiskamer” tijdens het onweer. Kijkend naar de rode vlekken op buienradar die onze richting op kwamen.
Mooie tekst! Ik vond het ook mooi dat een aantal mensen toen de regen wel losbarste, besloten om het kampvuur gaande te houden, en dat nadat hun kleren doorweekt waren, in hun ondergoed verder deden.
Dank voor jullie reacties en mooie aanvullingen.
En super Katja, wat jij aan foto’s en films verzameld hebt op http://www.katyo.net/archive/2011/09/13/blogs-fotos-nnf11